ადამიანი

„ამ წიგნში არცერთი ყალბი ნოტი არ არის, მინიატურები შოპენის ეტიუდებსაც კი მოგვაგონებს“. - ასე აფასებს ლევან ბერძენიშვილი თანამედროვე ქართველი მწერლის სადებიუტო ნაწარმოებს - „კედელზე ამოკაწრული ამბები“.

ხელოვანმა ოლაფურ ელიასონმა და არქიტექტორმა სებასტიან ბეჰმანმა Studio Other Spaces-ის მეშვეობით კიდევ ერთხელ გადალახეს მხატვრული გამოსახვის საზღვრები თავიანთი უახლესი შემოქმედებით - „საერთო ცა“

დღეს ეგზიუპერის დაბადების დღეა

დღევანდელი ავტორიტარული რეჟიმებისა და თანამედროვე ხელოვნების ურთიერთდამოკიდებულება არ შეცვლილა; თუმცა, აკრძალვის ნაცვლად მას ათვინიერებენ... ზოგჯერ მძევლადაც კი აჰყავთ, რის მაგალითსაც საქართველოშიც ვხვდებით, „მხატვრებისთვის დაბრუნებული“ ეროვნული გალერეის ეგიდით.

“ნუ ხარ არხეინად, რაც არ უნდა სახელმწიფო შეკვეთებზე იყო. იცოდე, რომ შენთანაც მოვიდნენ, ოღონდ ჯერ აზრზე არა ხარ.” - მიხო ნერგაძე

მიუხედავად იმისა, რომ მსგავსი დრამატული გარდასახვა ხანდახან მათ ჯანმრთელობას აზიანებს, ასეთ მსხვერპლს ხშირ შემთხვევაში ოსკარი ანაზღაურებს. 

ნეშათი დასავლეთში დამკვიდრებული ირანელი ქალების სტერეოტიპებს იკვლევს და ცდილობს მათი მრავალფეროვანი და ღრმა ბუნება სწორი ფორმით მიაწოდოს ირანის მიღმა სამყაროს

დღევანდელ დღეს ვის უწოდებს კონსერვატიული საზოგადოება მხდალს? ხომ არ არის ეს „მხდალი“ სინამდვილეში ყველაზე მამაცი? ვის უწოდებს კონსერვატიული საზოგადოება ურწმუნოს? ხომ არ არის ეს „ურწმუნო“ უპირველესად ის, ვისაც საკუთარი თავის სწამს? ვის უწოდებს „ბილწს,“ მას ხომ არა, ვინც საეკლესიო მანკიერებებს ავლენს? რატომ არის „მეძავი“ ყოველთვის ქალი?

XX საუკუნის ევროპაში  ყველაზე ხანგრძლივი დიქტატურის მქონე ესპანეთი და მისი მეზობელი პორტუგალია დღეს კონტინენტის ერთ-ერთი ყველაზე დემოკრატიული ქვეყნები არიან, სწორედ გამუდმებული თვითრეფლექსიითა და არდავიწყებით. რა შეიძლება ვისწავლოთ მათგან?

11 მაისი სალვადორ დალის დაბადების დღეა - ხელოვნური ინტელექტის აზრით, ასე დახატავდა ის ცეცხლში გახვეულ კრემლს

საქართველოს ბანკი, ქართველ საზოგადოებას თამარ დე ლეტეს აცნობს - ქართველ მხატვარს, რომელიც კრისტიან დიორისთვის ესკიზებს ქმნიდა

“ჩემთვის „მზესუმზირა“ და „ეზო ფესტივალი“ მუსიკა არ არის. აი, ამდენი ვილაპარაკე ცეკვაზე და ასეთი აღიარება მაქვს. „ეზო“ არც მუსიკაა, არც ცეკვა, არც გემრიელი პიცა და არც ალექსას და მაროს კოქტეილები” - მიხო ნერგაძე