ადამიანი

ეს ქართველი არტისტი დიდი ხანია მუსიკალურ ინდუსტრიაში მოღვაწეობს, თუმცა ქართველი მსმენელისთვის ის ნაკლებადაა ცნობილი - გაიცანით Eric Hutchence

ამ ალბომში შესული სიმღერების ნაწილი თაროზე გვედო და ველოდებოდით არ ვიცი - რას.  ბოლო თვეები კი უკვე აქტიურად ვმუშაობდით ამ სიმღერების თავმოყრასა და მათ ბოლომდე მიყვანაზე

“მეგობრებს შორის იჯდა „დიაცი“ გვანცა, რომელმაც ჩემი ამბის მოსმენის შემდეგ მთხოვა, თუ შეიძლებოდა, რომ ჩამხუტებოდა. ჰოდა კი, შეიძლებოდა, აუცილებელიც იყო. ასე მოხდა ჩემი და „დიაცის“ გაცნობა.” - ქეთი ბზიკაძე

iTechnics-ის კამპანიის ამბასადორი — ბაიკო ფირცხალაიშვილი თვითნასწავლი ილუსტრატორია. არც კი ახსოვს, ხატვა როდის დაიწყო — უბრალოდ, იცის, რომ ყოველთვის ხატავდა.

ელექტრონული მუსიკის კომპოზიტორს და ჩვენი კამპანიის ამბასადორს, ანუშკა ჩხეიძეს მუსიკალურ წრეებში სასცენო სახელით — Halfie იცნობენ. ახალგაზრდა არტისტმა მუსიკის შექმნა 6 წლის წინ დაიწყო, დღეს კი მის შემოქმედებაში უკვე 4 ალბომი და არაერთი საერთაშორისო აღიარებაა.

30 ნოემბერი შინაური ცხოველების დღეა

1950 წელს ჟან ჟენე  საკუთარი კარიერის  ასპარეზზე ერთადერთი ფილმით - „სიყვარულის ჰიმნით“ ეგებება მაყურებელს, რომელიც, ერთი მხრივ, თვალთვალის, ხოლო, მეორე მხრივ, უსიტყვოდ გადმოცემული სიყვარულის, ვნების ისტორიას გვიყვება

წაიკითხAT ინტერვიუ iTechnics-ის ამბასადორ ანუკი კონიაშვილითან და დაათვალიერAT მისი ნამუშევრები

“სპირიდონ კედიას 6 ნომერში მრავალი ათწლეულია, რაც ერთი შენობა დგას. „შენობას“ იმიტომ ვამბობ, რომ პანდემიამდე გამვლელს თვალის და გონების დაძაბვა უწევდა, რომ აივნის პლატფორმაზე მცირე ზომის ჯვარი დაენახა და მიმხვდარიყო, რომ აქ მშვიდობის კათედრალია”. - ნიკოლოზ ნადირაშვილი

ფოტოგრაფიასთან მარიამ სიჭინავას პირველი შეხება ფილმის დასაწყისს ჰგავს. ფილმის, რომელშიც 40-60-იანი წლების კინემატოგრაფიაზე შეყვარებული, საკუთარი თავის მაძიებელი გოგოს ხელში შემთხვევით ზენიტის ფოტოაპარატი მოხვდა. ასე იწყება ფოტოგრაფ მარიამ სიჭინავას ფილმი

წელს სომხური კინო ასი წლის იუბილეს ზეიმობს.  პირველი სომხური კინოსექცია 1923 წელს დაარსდა,  ფილმი „ნამუსი“ კი ამო-ბეკ-ნაზაროვის რეჟისორობით 1925 წელს გამოვიდა ეკრანებზე

“ერთხელ, გასულ საუკუნეში, ისე მოხდა, რომ ერთად მღეროდნენ პატი სმითი და ნილ იანგი, და პატი სმითმა ბოლოს სიმღერის ტექსტი შეცვალა, და ამას რომ მივხვდი, მეასედ როცა მოვისმინე, კიდევ უფრო, საბოლოოდ და უკანმოუსვლელად შემიყვარდა პატი სმითი. აღარ ვარ უმწეო, ჩემო დედოფალო.” - ანა კორძაია-სამადაშვილი