ადამიანი

„მეტი რა. რა ვთქვა. ისედაც სირცხვილით ვკვდები, მანდ რო ხართ. აქამდე რო ვერ დაგიხსენით რუსეთუმეების და მედროვეების ხელიდან“

ხელოვნების ისტორია ხშირად მტვრიანი არქივი გვგონია, სადაც მოვლენები მხოლოდ მშრალი თარიღების მიხედვითაა დალაგებული. თუმცა, არის ნამუშევრები, რომლებიც დროსა და სივრცეს უმკლავდებიან; სენგა ნენგუდის (Senga Nengudi) 1977 წლის პერფორმანსი სწორედ ასეთია.

“ყველაზე მეტად მისმა დაშვებამ გამაოგნა, მან გრავიტაციას დასცინა და ყინულზე მხოლოდ ერთი ფეხით ისეთი სიმსუბუქით დაეშვა, თითქოს ეს სარისკო ნახტომი კი არა, უბრალოდ, ჰაერში გადადგმული თავდაჯერებული ნაბიჯი იყო.” - ანი თენიეშვილი

ქუჩას, ამბოხებასა და ბრძოლას გაცილებით მეტი საერთო აქვს ლიტერატურასა და ხელოვნებასთან, ვიდრე ეს ერთი შეხედვით ჩანს...

ოდესმე გიფიქრიათ, როგორ გამოიყურება სამყარო თქვენს საკუთარ, ან სხვა ადამიანის გონებაში, რომელიც დარწმუნებულია, რომ პლანეტის ცენტრში ცხოვრობს?

პარადოქსია - სწორედ იქ, სადაც სისტემა ცდილობს ადამიანის გაუქმებას, ყველაზე მკაფიოდ ჩანს ადამიანის არსებობა.

ალბათ მოკლე შინაარსი ასეთი იქნებოდა: ბოლომდე ქაქში ჩაფლული სისტემა, როგორ აუშვებს ხოლმე ღამღამობით თავის სალაფავით დანაყრებულ, დაგეშილ ქოფაკებს და მიუსევს ქუჩაში მდგარ ახალგაზრდებს.

თქვენ იმ ადამიანებს მახსენებთ საქართველოს ისტორიიდან, ვის ზურგზეც მოვიდა დღემდე ეს ქვეყანა...

მართალია ჩვენ პირადად არ ვიცნობთ ერთმანეთს, მაგრამ თქვენ, ყველა სწორად მოაზროვნე ქართველისა და ამ ქვეყნის მოქალაქის გულში ხართ.

„როდესაც ე.წ. „უსამშობლო აკაცუკები“ გახვალთ აქედან, თქვენს ჩაფრულზღაპრულ ქვეყანას ნამდვილ ზღაპრულ ქვეყნად აქცევთ…“ - ირაკლი ლომოური

სად იწყება სამშობლო? იქნებ იქ, სადაც ერთი ადამიანის ხმაც კი საკმარისია. სადაც ეს ხმა ანგრევს ბეტონის კედლებს, რკინის გისოსებს, ჯებირებს - იმ ყველაფერს, რასაც კანონის სახელით უკანონობა ჰქვია, სიმართლის სახელით - უსამართლობა.

„ასე ხომ არ დავიწყო: ნეტავ რა ხდება გარეთ? დგახართ?  ხომ არ დანებდით? მე აქ ვარ და ველოდები არა გათავისუფლებას, არამედ პასუხს ამ კითხვაზე.“