თანამედროვე ხელოვნება

Tbilisi Air ნაწილობრივ PSWAR-ის ლოგიკის გაგრძელებაა, ნაწილობრივ - პასუხი იმ რეალობაზე, რომელშიც დღეს ქართული კულტურული ლანდშაფტი ფუნქციონირებს. რეზიდენცია სექტემბერში თავდაპირველად საცდელ რეჟიმში გაიხსნება.

გერმანელ-ავსტრიელი მხატვარი, მოქანდაკე და გრაფიკოსი გეორგ ბაზელიცი 30 აპრილს გარდაიცვალა

ვენეციის პალაცო ბრაგადინი (Palazzo Bragadin) ქართველი ხელოვანის, თამარ კვესიტაძის ახალ პროექტს - „Medea: Fragments of Memory“ მასპინძლობს.

2026 წელი მსოფლიო კულტურულ რუკას საგრძნობლად გააფართოებს - აბუ-დაბის გუგენჰაიმიდან ლოს-ანჯელესის ლუკასის ნარატიული ხელოვნების მუზეუმამდე.

ვიყოთ გულახდილები ვოლფ ვოსტელის მიმართ, ისევე, როგორც ისაა თავის შემოქმედებაში ჩვენ მიმართ, იმ შემოქმედებაში, რომელიც უმეტესად კრიტიკული რეფლექსიაა სოციო-პოლიტიკურ გარემოზე, იმ სიტყვათა შეთანხმებასა და შინაარსზე, რომელიც ხელოვნებათმცოდნეებს ასე ძალიან გვიყვარს.

ხელოვნების ისტორია ხშირად მტვრიანი არქივი გვგონია, სადაც მოვლენები მხოლოდ მშრალი თარიღების მიხედვითაა დალაგებული. თუმცა, არის ნამუშევრები, რომლებიც დროსა და სივრცეს უმკლავდებიან; სენგა ნენგუდის (Senga Nengudi) 1977 წლის პერფორმანსი სწორედ ასეთია.

“თანამედროვე ხელოვნების შეზღუდვის ან რეგულირების ნებისმიერი მცდელობა, არსობრივად, არა მხოლოდ ხელოვნების, არამედ თავისუფალი აზრის წინააღმდეგ მიმართული ნაბიჯია.” - ნინო ამონაშვილი

მწერალი კოლეტი აღნიშნავდა თავის ქალიშვილზე დაკვირვებისას: „ის დუმს, როცა კერავს... და ის ფიქრობს“. სწორედ ეს ფიქრი გახდა საფუძველი იმ დიდი გარდაქმნისა, რომელიც მე-20 საუკუნის დასაწყისიდან დაიწყო

After Dark („რომ დაბნელდება“) არ არის ჩვეულებრივი გალერეა. ეს არის ფანჯარა - სიტყვასიტყვით და მეტაფორულად - სადაც პირადი სივრცე დროებით იხსნება საჯაროდ.

: ჩვენ ყველამ ვიცით პიკასო - ექსცენტრიკული, ხმაურიანი გენიოსი. თუმცა, მის ჩრდილში იმალება ჟორჟ ბრაკი, კაცი, რომლის გარეშეც კუბიზმი არ იარსებებდა.

კოლუმბიელ ხელოვან დელსი მორელოსის დიალოგი ბოისის მემკვიდრეობასთან, გამოფენაში „Madre“

იმ სიურრეალისტური, ზოგჯერ კი აბსურდული სამყაროების მიღმა, რომელსაც ლანთიმოსი ეკრანზე ქმნის, არსებობს კიდევ ერთი, უფრო ინტიმური ლანთიმოსიც - ფოტოგრაფი.