არა რუსულ კანონს

პარადოქსია - სწორედ იქ, სადაც სისტემა ცდილობს ადამიანის გაუქმებას, ყველაზე მკაფიოდ ჩანს ადამიანის არსებობა.

ალბათ მოკლე შინაარსი ასეთი იქნებოდა: ბოლომდე ქაქში ჩაფლული სისტემა, როგორ აუშვებს ხოლმე ღამღამობით თავის სალაფავით დანაყრებულ, დაგეშილ ქოფაკებს და მიუსევს ქუჩაში მდგარ ახალგაზრდებს.

თქვენ იმ ადამიანებს მახსენებთ საქართველოს ისტორიიდან, ვის ზურგზეც მოვიდა დღემდე ეს ქვეყანა...

მართალია ჩვენ პირადად არ ვიცნობთ ერთმანეთს, მაგრამ თქვენ, ყველა სწორად მოაზროვნე ქართველისა და ამ ქვეყნის მოქალაქის გულში ხართ.

„როდესაც ე.წ. „უსამშობლო აკაცუკები“ გახვალთ აქედან, თქვენს ჩაფრულზღაპრულ ქვეყანას ნამდვილ ზღაპრულ ქვეყნად აქცევთ…“ - ირაკლი ლომოური

სად იწყება სამშობლო? იქნებ იქ, სადაც ერთი ადამიანის ხმაც კი საკმარისია. სადაც ეს ხმა ანგრევს ბეტონის კედლებს, რკინის გისოსებს, ჯებირებს - იმ ყველაფერს, რასაც კანონის სახელით უკანონობა ჰქვია, სიმართლის სახელით - უსამართლობა.

„ასე ხომ არ დავიწყო: ნეტავ რა ხდება გარეთ? დგახართ?  ხომ არ დანებდით? მე აქ ვარ და ველოდები არა გათავისუფლებას, არამედ პასუხს ამ კითხვაზე.“

"მაგრამ, სამწუხაროდ, კვლავაც იქ ვდგავართ, სადაც მაშინ ვიდგებოდით: მართალი სიტყვა დანაშაულად რომ შერაცხილა, ერთგულება ქვეყნისა - მის მტრობად, თავისუფლების წყურვილი კი - საბრალდებო განაჩენად!..” - როსტომ ჩხეიძე

,,სინდისის პატიმრებს“ - ქართველი მწერლები  ციხეში წერილებს უგზავნიან, რომელიც მალე წიგნად აიკინძება. მანამდე კი თქვენ წაიკითხეთ  ანა მარგველაშვილის - წერილი ბერლინიდან: ,,ყველას ერთად და თითოეულს ცალ-ცალკე.“