საზოგადოება

დაახლოებით ორი-სამი წლის წინ ბოლნისში ბავშვებმა ქალაქის გამოღვიძება და ძველი კინოთეატრისათვის ახალი სიცოცხლის მიცემა, კინოჩვენების მოწყობა გადაწყვიტეს. გივიკო არახამიას მომავალი ფილმის ამბავიც აქედან იწყება.

„რეჟიმისთვის, რომელიც ძალადობაზეა დაფუძნებული, დამოუკიდებელი კულტურა საფრთხეა და ის ყოველთვის ცდილობს მის კონტროლს. ეს პროცესი „ქართული ოცნების“ მმართველობის პერიოდში ცხადად გამოიკვეთა, მაშინ როდესაც კულტურის პოლიტიკა სულ უფრო მეტად დაექვემდებარა პოლიტიკური გავლენის, საზოგადოებრივი განწყობების კონტროლისა და კრიტიკული აზრის მარგინალიზაციას.“ - ნინო ამონაშვილი

„რუსეთის დაკვეთით ხელისუფლება „მენტალურ ანექსიას“ ეწევა და დღეს ქართული სამოქალაქო საზოგადოება ებრძვის მას, ოღონდ არა მიწაზე, არამედ სხვათა სხეულში, მათი თანამოქალაქეების სხეულში.”

თუ თანამედროვე ქალაქის ურბანულ ლანდშაფტს ფხიზელი თვალით დავაკვირდებით, 1-ელი ივნისი რთულ პოლიტიკურ კითხვას აჩენს: ვის ეკუთვნის ქალაქი? რა სივრცე დავუტოვეთ ბავშვებს ფიზიკურ სამყაროში და როგორ აყალიბებს არქიტექტურული ძალაუფლება ახალი თაობის სხეულსა და ფსიქიკას?

„ქართულ-გერმანული ქალთა ალიანსი“ (GGWA) ბერლინში ღონისძიებას გამართავს - „საქართველო, როგორც ქეისი: დემოკრატიიდან ავტორიტარულ მმართველობამდე“

ჩვენი აზრები ბიძგს იღებენ წარსულის იმ ნაწილიდან, რომელსაც არასდროს ჰქონია მომავალი. ეს გამორიცხავს ჩვენს არსებობას. ქვემოთ შეგიძლიათ არც არაფერი წაიკითხოთ.

"მაგრამ, სამწუხაროდ, კვლავაც იქ ვდგავართ, სადაც მაშინ ვიდგებოდით: მართალი სიტყვა დანაშაულად რომ შერაცხილა, ერთგულება ქვეყნისა - მის მტრობად, თავისუფლების წყურვილი კი - საბრალდებო განაჩენად!..” - როსტომ ჩხეიძე

,,სინდისის პატიმრებს“ - ქართველი მწერლები  ციხეში წერილებს უგზავნიან, რომელიც მალე წიგნად აიკინძება. მანამდე კი თქვენ წაიკითხეთ  ანა მარგველაშვილის - წერილი ბერლინიდან: ,,ყველას ერთად და თითოეულს ცალ-ცალკე.“

2026 წლის 27-28 თებერვალს დიზაინის ინსტიტუტში გაიმართება სოციალური დიზაინის დღეების  მესამე სერია - ორდღიანი კონფერენცია, რომელიც ადამიანებზე ორიენტირებულ, ინკლუზიურ და ხელმისაწვდომ დიზაინს დაეთმობა.

“ზოგჯერ, შესაძლოა, მთელი საზოგადოება აღმოჩნდეს გარე სამყაროსგან მოწყვეტილი. როცა ქვეყანა თავს შორს იჭერს კულტურული და საგანმანათლებლო პროცესებისგან, თანდათან ქრება საერთო ღირებულებები და ნდობა - ის, რაც ადამიანებს აერთიანებთ. შედეგად, ადამიანებს შორის ჩნდება გაუცხოება. აღარ არსებობს საერთო ენა, საერთო მიზნები.” - სანდრო ნავერიანი