სახელმწიფო

პარადოქსია - სწორედ იქ, სადაც სისტემა ცდილობს ადამიანის გაუქმებას, ყველაზე მკაფიოდ ჩანს ადამიანის არსებობა.

ალბათ მოკლე შინაარსი ასეთი იქნებოდა: ბოლომდე ქაქში ჩაფლული სისტემა, როგორ აუშვებს ხოლმე ღამღამობით თავის სალაფავით დანაყრებულ, დაგეშილ ქოფაკებს და მიუსევს ქუჩაში მდგარ ახალგაზრდებს.

„როდესაც ე.წ. „უსამშობლო აკაცუკები“ გახვალთ აქედან, თქვენს ჩაფრულზღაპრულ ქვეყანას ნამდვილ ზღაპრულ ქვეყნად აქცევთ…“ - ირაკლი ლომოური

სად იწყება სამშობლო? იქნებ იქ, სადაც ერთი ადამიანის ხმაც კი საკმარისია. სადაც ეს ხმა ანგრევს ბეტონის კედლებს, რკინის გისოსებს, ჯებირებს - იმ ყველაფერს, რასაც კანონის სახელით უკანონობა ჰქვია, სიმართლის სახელით - უსამართლობა.

„ასე ხომ არ დავიწყო: ნეტავ რა ხდება გარეთ? დგახართ?  ხომ არ დანებდით? მე აქ ვარ და ველოდები არა გათავისუფლებას, არამედ პასუხს ამ კითხვაზე.“

ალგორითმი არ გვაძალებს, ის გვთავაზობს. მაგრამ სწორედ ამ შეთავაზებაში იმალება საფრთხე, ის ცდილობს ჩვენი ქცევების პროგნოზირებადობას, მოულოდნელობის გაუქმებას. სხვა სიტყვებით, ის უპირისპირდება იმას, რასაც არენდტი ქმედებას უწოდებდა.

რეჟიმისთვის სიყვარული, სიკეთე და ერთობა აუტანელია, ამიტომ აუტანელია მარგიანიც, რომელიც 2025 წლის 19 ოქტომბერს დააკავეს.

“ნივას 2012 წლის ნამუშევარი - “ვლადიმერ ლენინის ძებნა მოსკოვის ბინებში” ერთგვარი გამოძახილია წარსულის, რომელშიც საბჭოთა რეპრესიების კვალი ბევრ ქართულ ბინასა და ოჯახში შემოგვრჩა.” - ნინო ამონაშვილი

1937 წელს, მთელი თბილისი, ლავრენტი ბერიას სახელობის სტადიონზე იჯდა და ხმის ჩახლეჩამდე გულშემატკივრობდა თავის "დინამოს" ბასკონიის ნაკრების წინააღმდეგ

ქართული ფეხბურთი და საზოგადოება მარდად და ენერგიულად მიიწევს წინ - ევროპისკენ! სამწუხაროდ, პოლიტიკური პროცესები საპირისპირო მიმართულებით ვითარდება

“რა დაახვედრა ამ პროცესში ხელოვნებამ რეჟიმს? რას ვაყურებინებთ რეჟიმს? პროტესტში, სადაც მტკიცედ დგანან ხელოვანები, იბრძვიან ხელოვანები და მოქმედებენ ხელოვანები, შეუძლებელია ვიზუალური ენა არ ააშკარავებდეს მთავარს ამ წინააღმდეგობის სამართლებრივ ან მორალურ არსზე.” - ნინო ამონაშვილი

გზა, რომელიც რუსეთმა საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 30 წლის განმავლობაში გაიარა, შეიძლება ასე დახასიათდეს: სოვოკიდან - ბობოკამდე. განსხვავება კოლოსალურია