ალბათ მოკლე შინაარსი ასეთი იქნებოდა: ბოლომდე ქაქში ჩაფლული სისტემა, როგორ აუშვებს ხოლმე ღამღამობით თავის სალაფავით დანაყრებულ, დაგეშილ ქოფაკებს და მიუსევს ქუჩაში მდგარ ახალგაზრდებს.
თითქოს კარგი მკითხველისთვისაა გაზაფხული - ყველაზე კარგი დრო იმისთვის, რომ, როგორც გურამ დოჩანაშვილი იტყოდა, „შეყვარებულებს შორის საძილე ტომარაში იწვე და სულაც არ იყო ზედმეტი...“ სტატიაში რამდენიმე წიგნზე მოგიყვებით, საგაზაფხულოდ რომ გამოდგება...
სად იწყება სამშობლო? იქნებ იქ, სადაც ერთი ადამიანის ხმაც კი საკმარისია. სადაც ეს ხმა ანგრევს ბეტონის კედლებს, რკინის გისოსებს, ჯებირებს - იმ ყველაფერს, რასაც კანონის სახელით უკანონობა ჰქვია, სიმართლის სახელით - უსამართლობა.
"მაგრამ, სამწუხაროდ, კვლავაც იქ ვდგავართ, სადაც მაშინ ვიდგებოდით: მართალი სიტყვა დანაშაულად რომ შერაცხილა, ერთგულება ქვეყნისა - მის მტრობად, თავისუფლების წყურვილი კი - საბრალდებო განაჩენად!..” - როსტომ ჩხეიძე
,,სინდისის პატიმრებს“ - ქართველი მწერლები ციხეში წერილებს უგზავნიან, რომელიც მალე წიგნად აიკინძება. მანამდე კი თქვენ წაიკითხეთ ანა მარგველაშვილის - წერილი ბერლინიდან: ,,ყველას ერთად და თითოეულს ცალ-ცალკე.“
სალომეს ინტერესი და ნამუშევრები სოციალური მშენებლობის ირგვლივ ტრიალებს. მისთვის საზოგადოება უპირველეს ყოვლისა ზრუნვაა, ხოლო არქიტექტურა - მისი დამხმარე ძალა.