ისტორია

ბიოგრაფიასთან შესაბამისობის, მსოფლმხედველობის თუ, უბრალოდ, მეტი ეფექტურობისთვის სხვადასხვა ციტატებს ხშირად შეცდომით მიაწერენ  ისტორიულ ფიგურებს

მოდერნის ტიპის ერთ-ერთი გამორჩეული შენობა თბილისში, ლეონიძის ქუჩის 3 ნომერში მდებარეობს - ის, თავის დროზე, საქართველოს ეროვნული ბანკის შენობა იყო

ნახეთ ირაკლი ჩარკვიანის ბლიც-ინტერვიუ - ID და ფოტოპროექტი ჟურნალ  “ანაბეჭდიდან”.

ჩვენს დროში სათანადოდ დაუფასებელმა სიკო დოლიძემ ქართული და მსოფლიო კინოს გამორჩეული ფილმი “უკანასკნელი ჯვაროსნები” 1933 წელს შექმნა

პანდემიის ეპოქაში, როცა თეატრალური და ზოგადად, სახელოვნებო წარმოდგენების დახურულ სივრცეში ჩატარება აიკრძალა, მნიშვნელოვანი მგონია, გავიხსენოთ ხელოვნების ის ნაწარმოებები, რომლებიც არა დახურულ სივრცეში, არამედ ქუჩაში შეიქმნა

„ადრე უფრო გარედან ვღებულობდი ინსპირაციას: მუსიკის მოსმენით, მეგობრებთან ურთიერთობით ან ნებისმიერი სხვა აქტივობით.  დღეს ინსპირაცია თითქოს უფრო შიგნიდან ამოდის” - ინტერვიუ გოგი ძოძუაშვილთან

კენზო ტაკადა: “ერთხელ მითხრეს, რომ იაპონელი მამაკაცისთვის მოდის ინდუსტრიაში ფეხის  მოკიდება შეუძლებელი იქნებოდა”

კენზოს ეუბნებოდნენ, რომ იაპონელი პარიზში ვერ დაიმკვიდრებდა თავს. 1964 წელს ის პარიზში ჩავიდა, სადაც 6 თვე უნდა ეცხოვრა, მაგრამ 56 წელი გაატარა იქ.

კავკასიური ყვავილი ფრანგულ არტ-ნუვოსა და ბრიტანულ როკში - დიყი, იგივე Heracleum mantegazzianum Sommier et Levier

ოჰანჯანოვი საკმაოდ ოსტატურად და მოკრძალებულად მუშაობს თბილისის უბნებში. მისი სახლები ჩაკერილია ზოგად ურბანულ გარემოში და ყურადღებას მხოლოდ პირისპირ წაწყდომისას იქცევენ

პედრო ალმოდოვარი: “ზოგჯერ   ისეთი შთაბეჭდილება მიჩნდება, რომ ყოველდღიური რეალობა უბრალოდ იმისთვის არსებობს, რომ მომავალი ფილმისთვის მასალა მომცეს”

ცოტა ხნის წინ გამომცემლობა “ზოლიანმა კატამ” მარიამ ჭანჭალეიშვილისა და თამთა მელაშვილის ავტორობით გამოსცა წიგნი “ყოჩაღი გოგოები საქართველოს წარსულიდან”