ადამიანი

30 მაისი ანიეს ვარდას დაბადების დღეა - ქალის, რომელმაც ფრანგული „ახალი ტალღის“ კინოენა შეცვალა.

TAF - თბილისის არტ ფეარის მე-11 პავილიონის ერთ-ერთი განყოფილება თავისი დიზაინით კლასიკური სამუზეუმო ფორმატის ფრაგმენტად აღიქმებოდა და წარმოადგენდა რამდენიმე ექსპონატს ამირ კაკაბაძის (1941-2015) მემკვიდრეობიდან.

გერმანელ-ავსტრიელი მხატვარი, მოქანდაკე და გრაფიკოსი გეორგ ბაზელიცი 30 აპრილს გარდაიცვალა

„ვკვდები, მაგრამ ჯერ კიდევ ბევრი მაქვს სათქმელი. ყოველთვის მშვიდად ვიყავი საკუთარ თავთან. წყნარად და მშვიდად. მაგრამ უეცრად ყველაფერი თავდაყირა დადგა.“ - ასე იწყებს ბოლანიო რომანს. მწერალმა არ აირჩია კვდომა, მან მისით განპირობებული რეალურად გაუცნობიერებელი საფრთხე აღწერა.

შეგუებაა ის მთავარი საზრდო, რითაც ნებისმიერი მოძალადე სისტემა იკვებება, სუნთქავს და ძლიერდება.

„სანამ ჩიტაძის ქუჩას ჩაივლიდა, ის ხან ღამე იყო თბილისის, ხან პაულ ცელანის ლექსები, თავისივე ნათარგმნი.“

„რეპრესირებული დიდი, რუსი მწერალი ვარლამ შალამოვი, წერდა, რომ გულაგში ყველაზე მეტხანს, ფიზიკურად კი არა სულიერად ძლიერი ხალხი ძლებდა“.

„მეტი რა. რა ვთქვა. ისედაც სირცხვილით ვკვდები, მანდ რო ხართ. აქამდე რო ვერ დაგიხსენით რუსეთუმეების და მედროვეების ხელიდან“

ხელოვნების ისტორია ხშირად მტვრიანი არქივი გვგონია, სადაც მოვლენები მხოლოდ მშრალი თარიღების მიხედვითაა დალაგებული. თუმცა, არის ნამუშევრები, რომლებიც დროსა და სივრცეს უმკლავდებიან; სენგა ნენგუდის (Senga Nengudi) 1977 წლის პერფორმანსი სწორედ ასეთია.

“ყველაზე მეტად მისმა დაშვებამ გამაოგნა, მან გრავიტაციას დასცინა და ყინულზე მხოლოდ ერთი ფეხით ისეთი სიმსუბუქით დაეშვა, თითქოს ეს სარისკო ნახტომი კი არა, უბრალოდ, ჰაერში გადადგმული თავდაჯერებული ნაბიჯი იყო.” - ანი თენიეშვილი

ქუჩას, ამბოხებასა და ბრძოლას გაცილებით მეტი საერთო აქვს ლიტერატურასა და ხელოვნებასთან, ვიდრე ეს ერთი შეხედვით ჩანს...

ოდესმე გიფიქრიათ, როგორ გამოიყურება სამყარო თქვენს საკუთარ, ან სხვა ადამიანის გონებაში, რომელიც დარწმუნებულია, რომ პლანეტის ცენტრში ცხოვრობს?