საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ადამიანებს "მკითხე მოამბეები" ხვდებიან და იმ ქართველ მოღვაწეებზე ავრცელებენ ცოდნას, რომელთა სახელებს საქართველოს ქალაქების ქუჩები ატარებენ.
“თვითგამოურკვეველ ქვეყანაში, რომლის დემოკრატია დემოკრატიის დემო ვერსიადაც კი არ გამოდგება, თავისუფლებათა გარშემო თავმოყრილი ჯგუფებისადმი კონფორმულობა გიწევს” - ანა მაყაშვილის სვეტი
ფილმი „და ჩვენ ვიცეკვეთ“ სწორედ იმ პატრიარქალურ კულტურას გამოხატავს, რომელიც ქართული რეალობის ყოველდღიურობაა. ეს არ არის მხოლოდ 2 ბიჭის და მათი მეგობრების ამბავი, ეს ყველა იმ ადამიანის ისტორიაა, რომელსაც მასკულინურ გარემოში უწევს ცხოვრება.
ეროვნული ლიტერატურიდან შეიძლება უამრავი ავტორის დასახელება, რომლის ტექსტებიც შეფარულად შეიცავს ე.წ. ჰომოეროტიკულ ნიშნებს, თუმცა გვხვდება ისეთი ტექსტებიც, სადაც ქვიარ თემატიკა არა ირიბად, არამედ პირდაპირ არის წამოჭრილი.
საფრანგეთის ქალაქ ბორდოში არქიტექტორებმა საცხოვრებელ კორპუსებს რენოვაციის ფარგლებში “ლოჯიები მიაშენეს” და ამაში ევროკავშირის ერთ-ერთი პრესტიჟული პრემიაც მიიღეს.
ამ უჩვეულო ადგილითა და მისი მცხოვრებლებით ჩილელი ფოტოდოკუმენტალისტი ტამარა მერინო დაინტერესდა, რომელმაც ადგილობრივების ყოფა ასახა პროექტში „მიწისქვეშეთი“
მნიშვნელოვანია თუ არა სხვა ქალაქების გამოცდილების ცოდნა, რომლებმაც ჩვენზე ადრე დაინახეს, აღიარეს და დაიწყეს იმ სირთულეების მოგვარება, რომელთა წინაშეც დღეს ჩვენ ვდგავართ?
ყველა განვითარებულ ქვეყანაში ტაქსის ლიცენზირების ესა თუ ის სისტემა მოქმედებს. ლიცენზიისთვის ტაქსის მძღოლებს ზოგან ენისა და ქალაქის ცოდნის ტესტების ჩაბარებასაც კი სთხოვენ.